| Przypisy |
- 1381-1403 Sędziwój Świdwa [z S.20Sędziwój pochodził z in. linii Nałęczów, wywodzącej się ze Zwanowa [dziś Dzwonowo] w pow. gnieźn. Jego bratem był Marcin ze Zwanowa (MPH 2, 753; KP nr 1093) miecznik pozn. 1390-1412 (UDR 1/1, 143). Ich ojcem był zatem najpewniej Dzierżek Świdwa (występujący w 1352 wraz z synem Dobrogostem na akcie konfederacji Maćka Borkowica: Wp. 3 nr 1313), niewątpliwie tożsamy z występującym 1321-48 Dzierżykrajem ze Zwanowa, synem wdy pozn. Dobrogosta ze Zwanowa (Wp. 2 nr 1023, 1269). Dziedzicznymi dobrami Sędziwoja mogły też być Kaźmierz i Gałowo. Sędziwój Świdwa, choć już w 1383 na pewno był posiadaczem S., nigdy się stąd nie pisał. J. Bieniak (BieniakKrąg 107-108; Problemy metodyczne średniowiecznej genealogii w Polsce, w: Polskie rycerstwo średniowieczne, Kraków 2002, s. 26), a za nim W. Brzeziński (Majątek i małżeństwo. Z problematyki polityki małżeńskiej wielkopolskich rodzin możnowładczych w późnym średniowieczu, w: Społeczeństwo Polski średniowiecznej, t. 9, Warszawa 2001, s. 265), przyjęli, że wynikało to z faktu, że S. były dobrami żony Sędziwoja. Znajduje to potwierdzenie w fakcie, że już za życia Sędziwoja długi żydowskie ciążące na S. zapisywano na jego synów. Synowie ci konsekwentnie już używali nazwiska Szamotulski. Żona Sędziwoja musiała być zatem córką i dziedziczką jednego z poprzednich posiadaczy S., Dobrogosta lub Tomisława. J. Bieniak i W. Brzeziński uważają ją za córkę Tomisława. Jej filiacja od Dobrogosta wydaje się im nie do przyjęcia, gdyż zostawił on synów, a więc c. nie powinna dziedziczyć głównych dóbr. Syna mógł mieć jednak chyba także Tomisław (→przyp. 19), a zdawać też trzeba sobie sprawę z faktu, że przejęcie dóbr przez Sędziwoja nie odbyło się całkowicie zgodnie z prawem (na co wskazuje jego konflikt z ss. Dobrogosta). Ewentualna filiacja żony Sędziwoja od Dobrogosta znajduje potwierdzenie w fakcie, że imię to nosił najstarszy syn Sędziwoja, zaś imię Tomisław nigdy nie pojawiło się wśród jego potomków. S. Szybkowski, Kujawska szlachta urzędnicza w poźnym średniowieczu (1370-1501), Gdańsk 2006, s. 546, sugerował, że żona Sędziwoja mogła być córką Hektora z Pakości (h. Laska), jako że ss. Sędziwoja w procesie o Sempelbork (dziś Sępólno Krajeńskie) z Pakoskimi powoływali się na pr. bliższości po matce (→niżej: Wincenty, pod 1429-30). Badacz ten nie ustosunkował się jednak w ogóle do tezy Bieniaka i Brzezińskiego, która wydaje się trudna do zakwestionowania, a pr. do Sempelborka wynikały widocznie z dalszego pokrewieństwa]
https://wielcy.pl/wgm/?m=NG&t=PN&n=5.509.9
|
ok. 1360 - 1403 (43 lat)
