| Przypisy |
- Kujawscy urzędnicy ziemscy z czasów Andegawenów
Żoną Wincentego była Katarzyna, najstarsza córka Jana z Goślubia
h. Sulima (syna wojewody łęczyckiego Mikołaja Oporowskiego) i jego nieznanej z imienia pierwszej żony, rodzona siostra stolnika łęczyckiego Stanisława, przyrodnia prepozyta gnieźnieńskiego Jana.
Jan z Goślubia Był trzecim w kolejności starszeństwa z synów wojewody łęczyckiego Mikołaja z Oporowa i Krystyny ze Służewa. Przyszedł na świat około 1397 r. Jako jedyny z braci nie pełnił żadnych urzędów, ani ziemskich, ani kościelnych. Nie zrobił też kariery w kancelarii królewskiej, do czego być może zabrakło mu odpowiedniego wykształcenia, chęci i zdolności. Zajął się przede wszystkim swym majątkiem ziemskim. W podziale rodzinnym Oporowskich, dokonanym po śmierci wojewody Mikołaja w 1425 r., Jan dostał wsie: Goślub Duży, Goślub Mały i Pawłowice oraz dział w Siemienicach258. Goślub położony był w powiecie łęczyckim w parafii Piątek259. Pawłowice i Siemienice – w powiecie orłowskim w parafii Łęki260. Majątek ten, bez działu w Oporowie, szacuje się łącznie na około 2900 grzywien srebra261. Jan znany jest wyłącznie z zapisek sądowych w księgach łęczyckich. Prowadził on przed sądami drobne sprawy o charakterze majątkowym, np. szereg procesów granicznych z sąsiadami Pawłowic z Rustowa, Krzyżanowa,Młogoszyna, Łęków262. W 1427 r. przekazał 1 łan pola w Siemienicach Włodkowi z Sułkowic i jego siostrze – Annie263. Po śmierci matki Jan z Goślubia objął zapewne w posiadanie przypadający na niego dział majątkowy w mieście Oporowie, który jednak szybko zbył na rzecz najmożniejszego z braci – Piotra. Jan stale pisał się z Goślubia, ale nigdy – z Oporowa. Jan z Goślubia zamienił swój dział rodzinny w Oporowie na klucz bratoszewicki w powiecie brzezińskim (Bratoszewice, Orzełki i Wyskoki)264. Transakcja ta miała miejsce na pewno przed fundacją przez Piotra klasztoru paulinów w Oporowie, czyli przed 7 marca 1453 r. Zapewne także przed 6 stycznia 1450 r., gdy synowie Jana z Goślubia przekazali Piotrowi z Oporowa połowę Krzyżanowa265. Ta ostatnia transakcja wydaje się dopełnieniem wcześniejszej zamiany dóbr. Zamiany dóbr dokonał jeszcze Jan z Goślubia, o czym dowiadujemy się z uzgodnień podziałowych Goślubskich dokonanych pół wieku później – w 1503 r.266 Wartość ogólną wsi dzierżonych przez potomków Jana po tej zamianie można oszacować na 3700 grzywien srebra267, to niemało. Wartość tych dóbr ziemskich znacznie podwyższyła lokacja w Bratoszewicach prywatnego miasta, co miało miejsce przed 1453 r. Było to w XV–XVI w. miasteczko małe, zaliczane do ośrodków miejskich IV kategorii, ze słabo rozwiniętym rzemiosłem (1 garncarz, szewc i gorzelnik)268. Jan z Goślubia zniknął ze źródeł po 1445 r. Nie żył już z pewnością 6 stycznia 1450 r., gdy został nazwany olim podczas procesu granicznego między Piekarami a Goślubiem, który prowadził jego syn – Stanisław Goślubski269. *** Jan z Goślubia był prawdopodobnie dwukrotnie żonaty. W 1436 r. Jan zapisał swojej żonie Dobrochnie 200 grzywien srebra oprawy (100 grzywien posagu i takież wiano) na połowie dwóch wsi dziedzicznych – Goślub Duży i Goślub Mały270. W 1445 r. zapis ten został zmieniony – Jan z Goślubia zapisał żonie tę samą sumę, ale na innych wsiach – Pawłowicach oraz dziale w Siemienicach271. Możliwe, że ta zmiana oprawy miała związek z wydzieleniem działów w rodzinnym Goślubiu dorastającym synom. Zdaniem Alicji Szymczakowej, późna data zapisu oprawy oraz wysokość wniesionego posagu może sugerować, że Dobrochna była drugą żoną Jana272. Dobrochna przeżyła męża i występowała przed sądami łęczyckimi jako wdowa jeszcze w latach 1476–1479. Trzymała aż do śmierci dobra oprawne – Pawłowice (z których się pisała) i Siemienice Małe273. *** Jan z Goślubia pozostawił co najmniej dwóch synów: Stanisława – potem miecznika (1448), podstolego (1450) i stolnika ziemskiego łęczyckiego (1455) oraz Jana, który wybrał karierę duchowną i został archidiakonem poznańskim (1468) i prepozytem gnieźnieńskim (1482). Był on wieloletnim oficjałem gnieźnieńskim i administratorem archidiecezji sede vacante po śmierci prymasa Zbigniewa Oleśnickiego (1493). Chronologia działalności pozwala uznać Stanisława za syna Jana z Goślubia z nieznanego bliżej pierwszego małżeństwa, zaś prepozyta Jana za syna Dobrochny z Pawłowic. Była jeszcze córka – Katarzyna, wydana za Wincentego z Pleckiej Dąbrowy herbu Doliwa274. Jan z Goślubia zapoczątkował gałąź Sulimów Oporowskich piszących się z łęczyckiego Goślubia, Bratoszewic oraz Sępólna Krajeńskiego w powiecie nakielskim (źródłowego Sempelborka).
|
ok. 1397 - 1450 (48 lat)
zm. 1425 (wiek 60 lat) 
