| Przypisy |
- 1417-47 Peregryn Pampowski, Międzyborski2Wieś. uznał Peregryna za syna Świętosława z Położejewa i Międzyborza (k. Książa), a brata Mikołaja z Międzyborza, Położejewa i Gonie. Wywód jego jest jednak nieścisły. O rzekomej ciągłości dziedziczenia w Polożejewie między Świętosławem i Mikołajem a Ambrożym Pampowskim → przyp. 11. Peregryn w każdym razie nie ma nic wspólnego z – 'Międzyborzem k. Książa, a pochodził z miasteczka Międzybórz na Śląsku k. Sycowa. W 1369 występował w otoczeniu ks. oleśnickiego Konrada (Wrocław, Archiwum Państwowe, rep. 33, 1A, s. 142-143), ajeszcze w 1414 wyliczony został wśród rycerzy, którzy wraz z ks. Konradem Kąckim wypowiedzieli przyjaźń Krzyżakom (Berlin-Dahlem, Geheimes Staatsarchiv, Preussischer Kulturbesitz, Ordensbriefarchiv XX, nr 2111, k. 5: Pylgram Mezebor). Później zaś w Oleśnickiem występował jego syn Stefek (→ w haśle). Bratem Peregryna był Marcin (którego w haśle → Międzyborze wiązaliśmy jeszcze z wsią k. Książa), obaj są bowiem poświadczeni jako ss. Pechnika (Trzy źródła do dziejów społeczno-gospodarczych średniowiecznego Śląska, wyd. R. Żerelik, Wrocław 1995, s. 53 nr 228, s. 54 nr 258). Pechnika tego identyfikować należy z Piotrem z Międzyborza, występującym na Śląsku 1340-69 wraz z bratem Włodkiem (CDS 30 nr 6404, 6756; MPV 3 nr 362; Regesty śląskie, t. 3, Wrocław 1990, nr 585; RH 57, 1991, s. 69). Wydaje się, że śląscy Międzyborscy spowinowaceni byli z rodziną Wezenborgów, żyjącą w tym samym księstwie oleśnickim. Od nich zapewne Międzyborscy przejęli imię Peregryn. Włodek z Międzyborza w 1344 dzierżył Syców razem z Percgrynem Wezenborgiem, ojcem osiadłego potem w Polsce Bartosza (Urkunden zur Geschichte des Bisthums Breslau im Mittelalter, wyd. G. A. Stenzcl, Breslau 1845, nr 274). Jeszcze 1423-25 Peregryn Pampowski miał rozliczenia z Wezenborgami, a także ze spowinowaconymi z nimi Sokołowskimi z P.,
|
ok. 1350 - data nieznana
